Zawiadomienie o zebraniu Zarządu

Zarząd Aeroklubu Warszawskiego informuje, że w dniu 1 grudnia 2014 r. (poniedziałek) o godz. 18.30 w siedzibie AW w Warszawie przy ul. Księżycowej 1 (sala konferencyjna) odbędzie się zebranie Zarządu AW.

Planowany porządek obrad:

  1. Otwarcie zebrania Zarządu
  2. Przedstawienie i przyjęcie porządku zebrania ZAW
  3. Zatwierdzenie protokołu z poprzedniego zebrania ZAW
  4. Przyjęcie nowych członków AW
  5. Omówienie aktualnych spraw organizacyjnych AW
  6. Sprawy inne zgłoszone w toku zebrania
  7. Zakończenie zebrania

Rafał Woźnicki
Prezes Zarządu AW

Zmarła pilot Jadwiga Piłsudska – Jaraczewska

Z żalem informujemy, że 16 listopada w Warszawie w wieku 94 lat zmarła pilot Jadwiga Piłsudska – Jaraczewska, Członek Honorowy Aeroklubu Warszawskiego.

Jadwiga Piłsudska urodzona 28 lutego 1920 r. w Warszawie, młodsza córka Marszałka Józefa Piłsudskiego.

W 1937 r. rozpoczęła szkolenie szybowcowe w Sokolej Górze koło Krzemieńca na Wołyniu, które kontynuowała w Bezmiechowej, zdobywając kolejne kategorie szybowcowe od A do D. Członek Aeroklubu Warszawskiego, gdzie latała na motoszybowcach „Bąk”.
W 1938 r. wykonała m.in. na szybowcu „Delfin” przelot z Bezmiechowej do Łukowa na Podlasiu (270 kilometrów).
Łącznie do 09.1939 r. wylatała około 100 godzin na szybowcach.

Jadwiga Piłsudska podczas ćwiczeń na szybowcu szkolnym "Wrona" Jadwiga Piłsudska podczas ćwiczeń na szybowcu szkolnym "Wrona"

W okresie szkolenia szybowcowego, specjalnie dla Niej opracowano pierwszą w Polsce pokładową radiostację szybowcową.

Jadwiga Piłsudska

W wrześniu 1939 r. poprzez Rygę i Sztokholm przedostała się do Wielkiej Brytanii.

W 1940 r. Piłsudska rozpoczęła na Uniwersytecie Cambridge studia architektoniczne.
Pomimo wielokrotnych wniosków dopiero w połowie 1942 r. została zakwalifikowana do ATA (Air Transport Auxiliary), cywilnej organizacji zajmującej się rozprowadzaniem wyprodukowanych bądź wyremontowanych samolotów z fabryk i warsztatów na wojskowe lotniska RAF.
Jadwiga Piłsudska była jednym z 17 polskich pilotów, w tym jedną z trzech Polek w całym ATA. Wielokrotnie odwiedzała polskie jednostki, m.in. dostarczając do dywizjonów myśliwskich Spitfire’y.

Anna Leska, Jadwiga Piłsudska, Barbara Wojtulanis Anna Leska, Jadwiga Piłsudska, Barbara Wojtulanis Anna Leska, Jadwiga Piłsudska, Barbara Wojtulanis Jadwiga Piłsudska
Za służbę została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Dostarczyła około 230 samolotów 21 różnych typów: dwusilnikowych (Anson, Dragon Rapide, Oxford) oraz jednosilnikowych (Piper Cub, Auster, Barracuda, Defiant, Fairchild, Firefly, Hart, Harvard, Hurricane, Lysander, Magister, Master, Moth, Mustang, Spitfire, Tutor) z ogólnym nalotem ponad 312 godzin.

Jadwiga Piłsudska

W 1944 r. wyszła za oficera Marynarki Wojennej kpt. Andrzeja Jaraczewskiego i przyjęła nazwisko Piłsudska-Jaraczewska.
Po zakończeniu służby w ATA podjęła przerwane studia w Polskiej Szkole Architektury na Uniwersytecie w Liverpoolu, które ukończyła zdobywając w 1946 r. dyplom inżyniera architekta.

Jesienią 1990 r. powróciła do Polski. Zamieszkała w Warszawie.
Zajmowała się pracą społeczną w założonej przez siebie Fundacji Rodziny Piłsudskich i Towarzystwie Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego.
Jadwiga Piłsudska-Jaraczewska za powojenną działalność odznaczona została Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Barbara Wojtulanis oraz Jadwiga Piłsudska Jadwiga Piłsudska, Barbara Wojtulanis

Jadwiga Piłsudska Członek Honorowy AW

Fotografie:

Wybierz Człowieka bez barier 2014

Uprzejmie informujemy że możecie już głosować na Adama Czeladzkiego w plebiscycie publiczności w konkursie Człowiek bez barier 2014.

Głosy można oddawać tutaj: www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/205893

Zachęcamy wszystkich do oddawania głosów. Głosowanie trwa do 25 listopada.
Więcej o Adamie Czeladzkim możecie przeczytać tu: Człowiek bez barier 2014.

Nowa pozycja w naszym sklepie

W naszym sklepie internetowym pojawiła się nowa kategoria: Gadżety – a w niej pierwsza pozycja – smycz  z logiem AW. Wreszcie będzie można nosić klucze na fajnej, klubowej zawieszce.
Kategoria Gadżety będzie się rozwijała, więc zaglądajcie do niej czasem.

Smycz AW

Nieznana historia polskiego lotnika w Pakistanie

Nasz instruktor Marek Masalski trafił na niezwykłą historię polskiego lotniska, który został bohaterem narodowym Pakistanu. Zapraszamy do lektury.

Polski pilot Władysław Turowicz został bohaterem narodowym Pakistanu

Władysław Turowicz

Choć w Polsce od dekad pozostaje niemal nieznany, w 180-milionowym Pakistanie Władysław Turowicz uchodzi za bohatera narodowego. W jaki sposób pilot z Polski zasłużył sobie na tak ważne miejsce w historii jednego z najludniejszych państw świata?
Władysław Turowicz przyszedł na świat daleko od ziemi swych przodków. Jego ojciec, Stefan, był cenionym inżynierem budownictwa lądowego. Otrzymawszy lukratywną propozycję, na początku XX wieku wyjechał pracować przy projektowaniu linii kolejowych w carskiej Rosji. To tam, 23 kwietnia 1908 roku, w syberyjskim Zubirze urodził mu się syn.
I wojna światowa i bolszewicka rewolucja wywróciły życie Turowiczów do góry nogami. Stefan nigdy nie ukrywał swej niechęci do komunistów. Gdy odmówił przyjęcia od nich pozycji dyrektora kolei, szybko pożegnał się z pracą. Obawiając się dalszych represji, postanowił wrócić do Polski. Dzięki pomocy organizacji polonijnych, udało mu się dostać wraz z rodziną na statek wypływający z Władywostoku. Po długim rejsie wiodącym m.in. przez Japonię, Chiny, Egipt i Francję, w listopadzie 1922 roku nastoletni Władysław po raz pierwszy postawił stopę na polskiej ziemi.

Nie było wątpliwości, że chłopak odziedziczył smykałkę do zagadnień technicznych po tacie. Patrzył wszakże znacznie wyżej od seniora – i to dosłownie. Zafascynowany nowymi technologiami, rozpoczął studia na wydziale Mechaniki w Sekcji Lotniczej Politechniki Warszawskiej. Był to niebywale elitarny kierunek o strategicznym znaczeniu dla rozwoju i bezpieczeństwa państwa. Wojskowi z całego świata przekonywali, że o ile w czasie pierwszej wojny światowej samoloty miały nikłe znaczenie, tak w następnym konflikcie odegrają decydującą rolę. Jak wielu było w tym prawdy, pokazały już pierwsze dni września 1939 roku.

Miłość w przestworzach

Z powodu poważnej wady wzroku, Turowicz nie miał szans na karierę pilota bojowego. W Polskich Siłach Powietrznych, do których zmobilizowano go jako oficera rezerwy na parę tygodni przed wybuchem wojny, służył więc jako inżynier.

Gdy Niemcy opanowali tereny na zachód od Wisły, Władysław wycofał się do Rumunii. Wraz z innymi żołnierzami trafił do obozu internowania w Slatinie. Tam odnalazła go jego narzeczona, Zofia Szczecińska. Poznali się podczas studenckiej działalności w warszawskim Aeroklubie – młoda warszawianka była pasjonatką szybownictwa. 11 listopada 1939 roku para wzięła pospieszny ślub, po czym zaangażowała się w pomaganie oficerom pragnącym wrócić na front. Gdy odkryły to rumuńskie służby, nowożeńcy uciekli do Francji. Stamtąd, po wielu perypetiach, trafili do ostatniego bastionu polskich lotników – Wielkiej Brytanii.

Władysław Turowicz fot. Pakistańskie Siły Powietrzne

Na Wyspach słaby wzrok Władysława ponownie wykluczył go z udziału w podniebnych potyczkach. Po krótkim epizodzie za sterami transportowego Halifaxa, młody inżynier zaczął pracę jako inspektor nadzorujący stan techniczny samolotów wysyłanych do walki. Nawet jeśli nie było to najbardziej ekscytującym zajęciem, wiązało się z ogromną odpowiedzialnością. I dawało doświadczenie, które miało się jeszcze Polakowi bardzo przydać.

Spotkanie wykluczonych

Gdy wojna z III Rzeszą dobiegała końca, niemal po drugiej stronie globu rozpędu nabierał inny wielki proces: rozpad Indii Brytyjskich. W wyniku naprędce skleconych umów, w sierpniu 1947 roku najważniejsza z kolonii Zjednoczonego Królestwa podzieliła się na dwa prawie niepodległe państwa (przez kilka lat pozostawały jeszcze w unii personalnej z Wielką Brytanią): muzułmański Pakistan i hinduistyczne Indie. Podział przebiegł bardzo gwałtownie. W obu krajach doszło do masowych pogromów mniejszości, zginąć mogło nawet 500 tysięcy ludzi. Kilkanaście milionów musiało uciekać ze swoich domów.

Pakistańczycy wiedzieli, że potrzebują mocnego wojska – i to natychmiast. Zawarte wcześniej traktaty nie wyjaśniały wielu żywotnych kwestii, chociażby dokładnego kształtu granicy. Kolejny konflikt ze znacznie ludniejszym sąsiadem wydawał się więc tylko kwestią czasu. Bez nowoczesnego lotnictwa obrona rozległego terytorium byłaby jednak niemożliwa. Sęk w tym, że Karaczi praktycznie nie dysponowało siłami powietrznymi.

Wtedy właśnie losy Władysława Turowicza i Pakistanu zaczęły się zbiegać.

W 1945 roku w Wielkiej Brytanii przebywało około 14 tysięcy polskich lotników. Wraz z końcem wojny przestali być potrzebni. Zdecydowana większość z nich nie chciała lub nie mogła wrócić do opanowanej przez komunistów Polski. Wielu, ku uciesze coraz mniej gościnnych gospodarzy, wyruszyło szukać szczęścia w innych państwach, nierzadko za Atlantykiem. Inni postanowili zostać na Wyspach. Nie mogąc liczyć na wsparcie rządu w Londynie, często dożywali swych dni w nędzy i samotności. Nieliczni, w tym Turowicz, znaleźli zajęcie chociaż częściowo odpowiadające ich kwalifikacjom. Po demobilizacji, Polak zatrudnił się jako pilot testowy w fabryce samolotów w Farnborough. Równocześnie starał się o wizy do Argentyny. Gdy je otrzymał, pojawiła się inna opcja.

Zofia Turowicz, polska bohaterska pilotka-szybowniczka, zmarła we wtorek 28 lutego 2012 r. w Karaczi, w Pakistanie.
Zofia Turowicz wraz z mężem, mechanikiem lotnictwa, Władysławem Turowiczem, brała udział w bitwach o Anglię. Po zakończeniu wojny – nie mogli powrócić do komunistycznego reżimu w Polsce, a tam, w Anglii, stali się po prostu już niepotrzebni… Nowo tworzące się państwo Pakistan, ściągnęło oboje Turowiczów – to oni, wraz z kilkunastoma innymi lotnikami polskimi, kładli podwaliny pod jedną z najsilniejszych armii powietrznych świata, PAF – Pakistańskie Siły Powietrzne. Turowicz dosłużył się stopnia generała PAF, otrzymał wszystkie najwyższe odznaczenia tego państwa. Pani Zofia do końca życia otaczana była tam nimbem sławy, pierwszej kobiety-pilotki szybowniczki, szkolącej pierwszych kadetów PAF, oni wszyscy dzisiaj zajmują naczelne stanowiska w PAF i wojsku pakistańskim. Pani Zofia wsławiła się także i tym, że gdy hitlerowskie wojska wkroczyły do Warszawy, ona… odprowadzała samoloty z płyty lotniska Okęcie, by nie weszły w ręce wroga. Ostatnim z samolotów zdołała zbiec do Rumunii.

W 2008 roku, po niemal 30 latach starań, zrealizowałam film dla TVP – pt. „Polskie orlęta na pakistańskim niebie”. Gdyby nie niebywała pomoc PAF i polskiego ambasadora p. Krzysztofa Dębnickiego, a także śp. Prezesa IPN Janusza Kurtyki i śp. min. Władysława Stasiaka, realizacja tego filmu zostałaby storpedowana… Można rzec, do końca dni p.p. Turowiczów gloria ich bohaterstwa i umiejętności miała pozostać dla Polaków nieznana… oboje byli „na indeksie” służb PRL… Film od 3 lat jest ogromnie nagłośniony przez media Pakistanu, w Polsce emitowany w godzinach niedostępnych nawet dla samej autorki filmu…

Władysław Turowicz Władysław Turowicz Władysław Turowicz Władysław Turowicz Władysław Turowicz

Complete Names of Polish Officers and men who served PAF are as follows:

Wilhelm Adler, Władysław Augustynowicz, Władysław Banach,
Franciszek Berezowski, Wiktor Cepiński-Flegier, Mieczysław Ciesielski, Wiktor Dobrzański, Stanisław Dudek, Henryk Franczak, Eugeniusz Gajewski, Alfons Gluba, Mieczysław Gorzula, Stanisław Haczkiewicz, Przemysław Hedinger, Roman Hrycak, Kajetan Ignatowski,
Zygmunt Jabłoński, Antoni Jędryszek, Bolesław Kaczmarek, Witold Karol, Józef Kazimierczak, Ernest Keller, Piotr Kłos, Antoni Kondrat, Józef Korczowski,
Zbigniew Kossakowski, Kazimierz Kozak, Roman Kozik, Konstanty Krupowicz,
Henryk Kudliński, Michał Kulesza, Stanisław Kurowski, Michał Kułagin, Henryk Kwiatkowski, Kazimierz Leis, Stefan Maczulski, Mieczysław Maksymowicz,
Mieczysław Malinowski, Antoni Michalak, Marian Michalak, Donat Mickiewicz, Maria Mikulska, Jan Mikulski, Stanisław Miller, Konrad Muchowski, Mieczysław Muszyński, Wacław Niezręcki, Bronisław Pianko, Antoni Polek, Tadeusz Południak, Henryk Raczkowski, Edmund Sienkiewicz, Ignacy Sienkiewicz, Karol Sienkiewicz, Zdzisław Siwczyński, Bohdan Sokół-Szahin, Stanisław Susz, Adam Szajdzicki, Ludwik Świerzb, Czesław Tarkowski, Czesław Tarnowski, Stefan Tronczyński, Władysław Turowicz,
Zofia Turowicz, Tadeusz Wodziński, Mieczysław Wolański, Eugeniusz Zator, Czesław Zapaśnik, Jerzy Zbierzchowski, Stefan Zygnerski, Julian Żuromski and Henryk Perkowicz

Źródła: